Brak wyników

DIAGNOSTYKA

29 listopada 2019

NR 5 (Listopad 2019)

Kamienie ślinowe u psów – opis przypadku

0 2184

Choroby ślinianek są rzadkie u psów. Najczęściej występującą nieprawidłowością jest mucocele. Do przyczyn tego zaburzenia można zaliczyć urazy, ciała obce lub kamienie ślinowe, dirofilariozę, nowotwory oraz przyczyny idiopatyczne. Do zaburzenia dochodzi również po zabiegach mandibulektomii. W artykule opisano przypadek psa z mineralizacją w okolicy odpowiadającej umiejscowieniu przewodu ślinianki przyusznej.

Kamienie ślinowe u zwierząt stwierdza się stosunkowo rzadko. Najwięcej przypadków konkrementów w przewodach wyprowadzających ślinianek opisano u jednokopytnych, przy czym dotyczyły one głównie pojedynczych kamieni w przewodzie wyprowadzającym przyusznicy. Niezwykłą rzadkością są kamienie ślinowe u psów. Przy czym najczęściej dotyczą ślinianek podjęzykowych oraz podżuchwowych. Sialithiasis to nic innego, jak tworzenie się kamieni ślinowych, głównie z fosforanów lub węglanów wapnia. Zjawisko to jest niezwykle rzadkie i dotyczy około 0,4% pacjentów. 
Przy obstrukcji przewodów ślinowych często dochodzi do rozwinięcia się mucocele lub tzw. żabek (ranulla).
W zależności od lokalizacji mogą one dawać różne objawy, np. asymetrię twarzy, niechęć do jedzenia, brak możliwości pobierania pokarmu. W przypadku dużych zmian oraz tych zlokalizowanych na szyi może dochodzić do utrudnionego oddychania, świstów oddechowych. Ślinianka jarzmowa może prowadzić do wytrzeszczu oczu czy wystąpienia zeza.

Fot. 1 Wyniki antybiogramu

Opis przypadku

Około 10-letnia sterylizowana suczka rasy cocker spaniel trafiła do przychodni z niebolesną, fluktującą zmianą u podstawy ucha. W badaniu klinicznym nie stwierdzono odchyleń od normy, obwodowe węzły chłonne były niepowiększone, krtań niereaktywna, osłuchowo brak zmian, temperatura ciała również bez zmian. Po antybiotykoterapii (amoksycylina z kwasem klawulanowym w dawce 20 mg/kg dwa razy dziennie przez 10 dni) stan psa wracał do normy, jednak po kilku dniach od zakończenia terapii objawy nawracały. Z wywiadu wiadomo, że pies mógł spożywać kości lub patyki. Okolica zmiany była niebolesna, nie towarzyszył jej obrzęk. Pacjentka wykazywała niechęć do jedzenia. Podczas badania jamy ustnej nie stwierdzono kamienia nazębnego, podczas badania stomatologicznego również nie stwierdzono patologii w obrębie zębów. Uwagę zwróciła wydobywająca się z ujścia przewodu ślinianki przyusznej ropna wydzielina. W badaniu cytologicznym dominowały neutrofil...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę multimedialnego czasopisma weterynaryjnego VetTrends
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Filmy, szkolenia, zdjęcia i prezentacje jako uzupełnienie treści wydań
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy