Dołącz do czytelników
Brak wyników

Forum ekspertów

26 kwietnia 2019

NR 2 (Kwiecień 2019)

Dlaczego w przewlekłej chorobie nerek należy korygować zaburzenia gospodarki fosforowej (hiperfosfatemii) i kiedy rozpocząć takie leczenie?

0 139

Duże stężenie fosforu w surowicy zwiększa ryzyko powikłań mocznicowych. Oprócz modyfikacji diety w leczeniu hiperfosfatemii stosowane są doustne leki wiążące fosforany w przewodzie pokarmowym. W przebiegu przewlekłej choroby nerek dochodzi najczęściej do równoległego naruszenia homeostazy wapniowej.

Hiperfosfatemia i wtórna nadczynność przytarczyc stanowią dwa najważniejsze ogniwa w patogenezie zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej występujących w przewlekłej chorobie nerek (PChN). Dolegliwości te to też równocześnie główne cele terapii zaburzeń metabolizmu wapnia i fosforu. Korekcja zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej ma na celu utrzymanie prawidłowego metabolizmu kości i zapobieganie powstawaniu zwapnień metastatycznych oraz rozwojowi niekontrolowanej wtórnej nadczynności przytarczyc. Leczenie zaburzeń wymaga kompleksowego postępowania opartego zarówno na ograniczeniach dietetycznych, jak i farmakoterapii. Modyfikacja diety ma na celu ograniczenie podaży fosforu w diecie, głównie poprzez zmniejszenie spożycia białka. Pomimo tego, że leczenie dietetyczne jest kluczem do efektywnej korekcji zaburzeń wapnia i fosforu, zdecydowana większość przypadków jawnych klinicznie zaburzeń wymaga dodatkowo farmakoterapii. Dobór leków jest tu trudny, gdyż preparaty, jakimi obecnie dysponują lekarze, pozwalają najczęściej na osiągnięcie tylko jednego czy dwóch z czterech celów leczenia [osiągnięcie zalecanych wartości w zakresie stężenia Ca, P i parathormonu (PTH) w surowicy oraz wartości Ca × P], a nie wszystkich na raz. Dlatego też, aby osiągnąć założone cele leczenia, trzeba stosować skojarzoną farmakoterapię. Kluczowymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej są preparaty wiążące fosfor w przewodzie pokarmowym, witamina D i jej pochodne oraz kalcymimetyki. Podstawowym wskazaniem do podawania leków wiążących fosforany jest stężenie fosforu w surowicy przekraczające wartości zalecane w danym okresie. Wiążąc fosfor w przewodzie pokarmowym, są one bardzo skuteczną metodą leczenia hiperfosfatemii, ponieważ poprzez ściany jelit wchłania się nawet 60–70% spożytego z pokarmami fosforu. Odsetek ten stanowi zatem granicę skuteczności preparatów wychwytujących fosforany. Hiperfosfatemia jest zaburzeniem gospodarki mineralnej, które pojawia się najczęściej już w 3.–4. stadium PChN i nasila się wraz z jej postępem. Hiperfosfatemia jest jednym z kluczowych ogniw w patogenezie całego spektrum towarzyszących PChN zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzeń metabolizmu kostnego i zwapnień w układzie naczyniowym.

Homeostaza fosforanowa jest zależna od dwóch czynników, tj. dostarczenia z pokarmem i wydalania drogą nerek. Hiperfosfatemia w PChN nie stanowi jednak p...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę multimedialnego czasopisma weterynaryjnego VetTrends
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Filmy, szkolenia, zdjęcia i prezentacje jako uzupełnienie treści wydań
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy